Dogs

The project house is situated just outside the center of Iringa on a compound of the Lutheran church.
It is a guarded area and the guard has two very friendly dogs, who come to greet me, as soon as they notice I’m entering or leaving the house. They must have smelled I have a dog too.
For Tanzanians, dogs are like other animals around the house: cows, goats, pigs, chicken. My story about my own dog Spunkie to Daniel Lutego, my wonderful PA here in Iringa, made him smile.
He wondered if we also had cows and pigs in our gardens in the Netherlands and when I told him this is usually not the case, and that we keep dogs and cats as pets, he shook his head. I made it even worse by telling him that Dutch people spend a lot of money on buying dogs from a special breed that they specifically want. He answered: for that amount of money we can buy a car! A real joke was that we pay taxes for keeping a dog: he laughed out loud.
Our conversation reminded me of a column from Youp van ’t Hek in the NRC some time ago. His daughter was working in Africa and she made the local Africans wet their pants by telling them we have ‘animal ambulances’.
Since I’m here, I can understand that story even better.
But I’m still Dutch and I like dogs, so I consider these two as my guardian angels and friends.

When I arrived this morning at the Library, I was too late: the shelving was already done. I had promised the staff that I was going to help them with this tedious and time consuming job, but apparently there was not so much to shelve today. I’ll give it a try tomorrow again.

Together with Andrew, the system-librarian and Isa the cataloguing librarian, I spend the whole morning on the planning of the implementation of the new WebOPAC. I worked late last night to prepare a few documents that could help the staff. Now it’s up to them: they have to start thinking, planning and documenting the process. I will take a lot of time to convert 80.000 books into the new system.

I took rev. Simba for lunch at the Hasty-Tasty-Too restaurant: a famous place (it’s mentioned in the Lonely planet and the Rough guide) and we had a nice meal and a talk about the HIV/Aids problems in Africa. In Tanzania the problem is not as big as in South Africa and Namibia, but also here there a too many victims, especially children who are left alone with no family at all.
Simba explained to me that it is a complex problem and has to do with poverty, ignorance (lack of education), and cultural issues and simply donating money will not work. Anyway, the university is doing it’s best: one of the best posters I’ve ever seen on HIV/Aids. [Graduate with A’s not with Aids] Sorry folks, cannot upload photos with this poor internet connection. Will add them later.

This afternoon I worked on the presentations for tomorrow: one on library trends and one on digital repositories.
Although the internet is working on my laptop it is rather slow, compared to my system at home, so it takes a lot of time to find and produce material.

Tomorrow, it’s already Friday: time is flying when you’re having fun.

Intellectual Apathy

Contrary to yesterday it was sunny and warm today. Yesterday there was heavy rain and walking from the office to the library, which is only 500 metres, made me soaking wet. The temperature is so nice that it doesn’t take long to dry up again, so no worries about that.

Two lectures were on my schedule for today, each 1,5 hours. The first group was quite responsive, but the second class started at 12.30 pm and they were very quiet and some even fell asleep. Their stomacs were empty, and without food the brain cannot work. Interesting, especially when one of the topics was ‘critical thinking’. I comfort myself with the fact, that it must have been the timing – not my lecture ;-).

Later on Rev. Simba and I went for lunch on the campus and I had typical Tanzanian food, which was really nice. There is so much to talk about, that we could have chatted all afternoon, but one has to do other things, like preparing the following day.

Danny took me in the car together with Bukaza Chachage to town and I was invited to visit the new bookshop Bukaza started recently. A challenging and interesting undertaking and it was good to see there is a children’s section with picture books and of course a section with business and economics textbooks, of which I recognized several being in the MSM-collection.
I was more interested in African publications and managed to buy two books: Poems from Tanzania co-ordinated by Richard S. Mabala ISBN 978 9976 1 0205 5 and Nature Notes from Tanzania by Anne Outwater ISBN 9976 973 74 8.
Very nice reading stuff!

Back at the house we found out that the power was down: no electricity at all. Luckily enough I asked Danny to come inside to check the hot water system as I had a problem with that. Danny and the caretaker managed to fix the problem. I had no idea what I should have done without electricity: no computer working, no lights and no coffee – that’s probably the worst.

Tomorrow, another interesting day when I’m going to work with Andrew and Isa on planning the implementation of an automated catalogue, based on KOHA. First, I will help the staff to shelve the books: a task that takes them at least two hours every day and they are working on it with the whole team. It’s one of the less agreeable jobs in the library so they can use some help.

I’m closing this blog with copying one of the poems I found in the book I bought today. The poem is called ‘Intellectual apathy’ by E.L. Baregu. I finished the second session of today with a story about my grandmother, but the relation to this poem is purely coincidental.

Intellectual Apathy

One day I’m gonna tire
of reasoning out with Darwin
on the origins of man,
for what then did god do
those seven days?
I’m simply gonna tire
of the sermons of the philosophers
on man and society,
on religion and politics,
on science and arts.

I say
I’m gonna stop prying
the colonial scars
that have healed outside but
bleed inside.

I simply will grow numb
to the thorns of imperialism
that prick my being and threaten
to disease it.

I’ll be apathic to this giant strangler.
I swear
I’ll close my eyes to the maleficence
of exploitation
I’ll just lie back and let it
sap me dry;
I’m gonna let its worms ravish
my flesh to the bones
That day
I shall reject completely the doctrine of Karl Marx.
I shall plead ignorance to any kind of ‘ism’
I shall appraise no more the efforts of Lenin,
I will block my mind to the thoughts of Mao.
That day,
     Before I’m finally engulfed,
     I shall go to grandpa to hear some
     Wisdom.

Karibu – How are you?

With the words above people are greeting you when they meet you; it doesn’t matter where you are: on the street, in the restaurant, on the campus, in the library. The Tanzanians are not only friendly but truly interested in others.
Meeting people and talking to them is easy, as long as you’re returning the question with the same prhase. They always want to know where you come from,what you’re doing in Tanzania and if you like it here.
For me, it gives a welcoming feeling and it’s one of the charms of being in Tanzania.

I have not shared with you my travel experiences. The flight was fine: on time and I finally managed to get an aisle seat; very helpful when you have a sore back and cannot move around easy.
Daniel was waiting for me at the airport and on Sunday Dr. Bukaza Chachage (project coordinator) was there to greet me too and join us on the travel to Iringa.
On the way we picked up another traveller from Tumaini (an MBA-student) and we had a nice lunch at the Swiss restaurant just outside Mikumi Park.
Travelling through Mikumi brought us a wonderfull view on a herd of elephants; I’m sure the babies I saw last year were there too: grown but still not as big as their parents.
On the way we did some shopping the Tanzanian way, which means you stop alongside the road and start negociating the price of oinions, meat or other things you want to buy. As soon as you stop the traders come to the car to show their goods and I was happy that I did not had to decide what to buy: to me all the onions looked the same ;-).

Today, the real thing started: a workshop with the deputy heads and the chief librarian, Rev. Cornelius Simba on the challenges and opportunities for the library.
We discussed strategic management issues and used a SWOT-analysis to define the strengts, weaknesses, opportunities and threats of the library. Making the SWOT turned out to be instrumental in coming up with strategic choices for the future. Some of these choices are: collaboration with the other universities in Iringa to improve services for all students en to beat the competencies of the staff. Accountability is another focus as well as marketing the library. The workshop will be continued on Monday morning and then we’re going to discuss leadership issues, coaching and intermediation and the different roles of the library professional in an educational library.
A big challenge for the library, its staff and users is the availability of a fast and reliable internet connection. The trend to provide more and more resources online is difficult to follow if the connection is too slow and blocks the access to resources and tools. This item is going to be discussed further on Thursday and Friday when we going to talk about the new automation system and library trends.

Tomorrow two lectures are scheduled: one on research techniques for a group of counselling students and a lecture on information literacy for a group of students of the faculty of journalism. I’ve just finished preparing these lectures and although they’re based on the lectures I did last year, all links, screenshots etc. had to be checked and if necessary updated.
I will be interesting to see what the feedback of the students will be, but about that, I will tell you in the next blog.

Back to base

Although global (net)working is core-business, some providers seem to think differently. So, that’s why it took some time time to write on this blog: I simply did not have internet connection even with a modem and satellite connection.

 Anyway, Tanzanians are wonderful people, at least the man from the Zain shop (Tanzanian provider), who helped (which took an hour) and made it work. Three hurrays for this person!!

So, I’m back to base and it feels already as being home. I’m back at the project house, my own comfort zone, where I can work quietly and prepare for a full program. I’m remembering the noises in the background: a dog whining and a pig rooting about in the ground, behind the house and of course the mosque making sure I’m not sleeping late.

As I said, a full program again, which is good, because that’s what I came for. Here is an outline of ‘things to do’: training sessions with staff on Tuesday and Monday; lectures to students on Wednesday; meetings with the library staff on Thursday and Friday and a session with Rev. Simba, chief librarian on performance appraisal on Saturday. Well, I will not be bored. I’m sure, there will be some time to share a few thoughts and happenings on this blog. For now, this is it. I’m off to dreamland.

Till next time.

Foutje, bedankt!


Net uit bad, haartjes nat, zit ik te genieten van een schoon huis met een vers bloemetje op tafel. Maria, de ‘housekeeper’ is vandaag geweest en het huis (zie foto) is weer spic en span.

Ik kan er even van genieten, want vandaag was ik al om 17.15 u thuis: de geplande lecture ging niet door: er was een politieke meeting op de universiteit en alle staf en studenten werden geacht daarbij aanwezig te zijn. Rev. Simba baalde als een Tanzaniaanse driepoot stekker, want de les eerder die ochtend om 8.00 u was prima verlopen. Er waren ca. 30 studenten van een opleiding tot counsellors. Het onderwerp was ‘Referencing for researchers’ en ik behandelde researchtechnieken, het opstellen van een bibliografie en plagiaat. Dat laatste onderwerp leverde wel wat gegniffel en vele vragen op: ‘hoe kan de docent nou achterhalen dat je hebt zitten kopiëren en plakken?’ en ‘op internetsites kan de docent het toch niet terugvinden?’. Van de verzekering dat dit (helaas voor hen) wel kan en dat plagiëren strafbaar is, kwam men niet zo erg onder de indruk: studenten zijn overal hetzelfde. Maar mijn opmerking dat plagiëren niet zinvol is omdat je niks leert en daar dus last van zal hebben bij verdere studie en werk, had meer impact. Het was een levendige les met veel vragen van de studenten en aan een uurtje hadden we dus niet genoeg.

 

Tijdens een bakje koffie hadden Rev. Simba en ik een interessante discussie over ‘ontwikkelingshulp’. De dag ervoor had ik studenten en staf geïnterviewd over hun beleving, wensen, kritiek en meer ten aanzien van de bibliotheek en een van de stafleden maakte onomwonden duidelijk dat hij in ieder geval helemaal niet zit te wachten op technieken, bronnen en meer uit het westen/noorden. Het wordt niet alleen als bevoogdend ervaren maar levert ook bijna hilarische taferelen op. Zo ontving de bibliotheek kisten vol met boeken van een Amerikaanse uitgever voor de faculteit Rechten. Men had er alleen even niet bij nagedacht dat deze boeken natuurlijk Amerikaans recht behandelen en daar doen ze in Tanzania niet aan. Die konden dus linea recta naar de schredder. Foutje, bedankt! In een ander geval ontving de bibliotheek dozen vol boeken van een christelijke organisatie (de universiteit heeft een Lutherse grondslag); daar zaten ook prentenboeken en fictie voor basis- en voortgezet onderwijs in. Niet erg bruikbaar voor een universiteit en hogeschool. Men vergeet ook nog dat de handling van zo’n zending erg veel tijd en mankracht kost en als het dan weinig oplevert is dat zonde van de tijd. Nog een prachtig voorbeeld van hoe het niet moet: in een nabijgelegen district zijn tientallen organisaties bezig met de bestrijding van AIDS/HIV. Van enige samenwerking of coördinatie is geen sprake, want iedereen wil zijn eigen project doen. Dat levert geld op voor de farmaceuten en de NGO’s. En dat noemen we dan marktwerking. Want ook de NGO’s (Non Gouvernementele Organisaties) moeten tegenwoordig in grote mate hun eigen broek ophouden en als het aan het geachte Kamerlid Boekestein (VVD) ligt, moet die marktwerking nog verder worden doorgevoerd. Misschien moeten hij en “de blonde god uit Venlo” (citaatje geleend van Paul van der Steen van De Limburger) hier zelf maar eens komen kijken. Ik denk trouwens niet dat de Tanzanianen en andere Afrikanen daar nu op zitten te wachten, mits ze met goede ideeën komen, maar daar heb ik beide heren nog niet op kunnen betrappen.

 

Zo, genoeg over politiek. Terug naar de Bieb. De interviews bleken een goede manier om meer te weten te komen over wat de klanten (studenten en staf) van de bibliotheek vinden. Ik heb zo’n 15 studenten gesproken en 4 stafleden. De studenten bleken overigens heel wat openhartiger te zijn, als ik ze alleen of met z’n tweeën sprak. De belangrijkste klacht van de studenten is het tekort aan computers en bronnen. De studenten mogen gemiddeld drie uur per week op een PC werken en de internetverbindingen zijn zo traag, dat ik me kan voorstellen dat men daarover klaagt. Opvallend is trouwens ook dat men graag nog veel meer boeken wil hebben. De collectie heeft nu zo’n 80.000 titels voor ca. 3000 studenten.

De opmerkingen van de staf leverde op wat ik zelf ook al had waargenomen: de bibliotheekmedewerkers doen erg hun best, maar er zijn twee punten van aandacht: het gebrek aan de juiste competenties en de klantvriendelijkheid. Die twee zaken hebben natuurlijk met elkaar te maken. Men houdt zich precies aan eerder vastgestelde procedures en regels. Als het onderwijs (c.q. docenten en/of studenten) iets anders, iets nieuws vraagt, heeft men geen idee hoe hierop te reageren. Het aanleren van ‘thinking outside the box’, creatief zijn, zelf initiatief nemen, wordt een leuke uitdaging. Dat is trouwens het woord dat we hier gebruiken. ‘Hamna shida’ = geen probleem. We hebben geen problemen, alleen uitdagingen.

 

Fotootje onderaan: mijn nieuwe huisdier 😉

 

[English summary]

 

Sorry, just a little mistake!

 

Just out of bath, I’m enjoying the quietness of a clean house (see photo), with fresh flowers on the table. Maria, the housekeeper came in today and the house as spic and span again.

I was home early, as the planned lecture was cancelled because of a political meeting at the university which all staff and students had to attend. Rev. Simba was not happy at all, because the lecture this morning at 8.00 am, went very well. The topic of the lecture was ‘Referencing for researchers’ and included research techniques, preparing a bibliography and plagiarism. This last topic was of great interest to the students as they wanted to know how teachers can see you’re copying and pasting. The fact that this easy to find out, didn’t impress them very much. More impact had my comment that you don’t learn anything when you plagiarize and that will hinder you in further studies and a professional career.

 

Over a cup of coffee, Rev. Simba and I had an interesting discussion on ‘Aid programmes’. One of the staff members I had interviewed the other day told me that he has no need for western policies, ideas, and resources; it is not only patronizing, but can also lead to hilarious situations. The library received boxes full with literature from a USA publisher with books on law. As the Tanzanians do not use American law, these books were useless. Sorry, just a little mistake!

In another case they received books from a Christian organization (the university is Lutheran based) and it contained children’s fiction books. People seem to forget that sorting out these materials takes a lot of handling and if it does not add anything to the development of the library, it is a waste of time.

A better way to deal with this is, to ask the library what they need and provide them with the materials they can use.

 

The interviews were a good way to find out more about the library users opinions. I interviewed about 15 students and 4 staff members. The students complained about the number of computers and resources, although there are 80.000 titles in the library for 3000 students. The time students are allowed to use the computers is about 3 hours / week. The slow internet connection makes it almost impossible to get some work done, so I can understand why they are not happy about that.

The staff members had beside the same complaints also other worries: the level of customer service by the library staff. I had observed that myself too. The library staff is very committed but they lack the competencies and attitude to ‘think outside the box’ and to deliver services that are not described in their procedures. A big challenge to do something about that!  ‘Hamna shida’ = no problem. We don’t have any problems, only challenges.

 

Photo below: my new pet 😉

Proud to be a librarian


Met afschuw bekijken de Tanzanianen de wijze waarop ik mijn koffie en thee drink: zonder suiker! Ze snappen niet hoe ik het weg krijg en dan ook nog zonder melk. Zo zie je maar weer, ’s lands wijs, ’s lands eer. In het projecthuis waar ik gisteren naartoe ben verhuisd, bevinden zich ettelijke flinke potten met suiker. Allerlei andere waardevolle etenswaren zijn niet aanwezig maar suiker is er volop.

 


Na enige aarzeling toch maar gekozen voor het ‘projecthuis’. Het is hier ’s avonds heerlijk stil en ik heb een giga ruimte voor mijzelf alleen en dat bevalt best goed. Zelf koken ’s avonds na een lange dag, zie ik niet zo zitten, dus ga ik tussen de middag uitgebreid lunchen in een Indiaas restaurantje en hoef dan thuis niet veel meer klaar te maken.

 

Gisteren is het werk dus echt begonnen. Na een introductie bij de Assistant Provost en uiteraard de eerste kennismaking met Reverend Cornelius Simba (hoofd bibliotheek) is er een werkschema opgesteld met daarin o.a. interviews met de bibliotheekmedewerkers, gesprekken met professoren en studenten, twee colleges aan studenten, bezoeken aan andere bibliotheken in de regio en een presentatie voor het voltallige bibliotheekpersoneel op zaterdagmorgen. Ik zal me dus zeker niet vervelen.

 

Gistermiddag eerst uitvoerig gesproken met Rev. Simba. Een heel aardige maar ook zeer kundige bibliothecaris die uitermate geïnteresseerd is in alle nieuwe ontwikkelingen, waaronder web 2.0. De uitdaging is nu, hoe we dit kunnen implementeren met toch allesbehalve flitsende internetverbindingen en een dichtgetimmerd netwerk, waarmee  zelfs de meest onschuldige websites niet kunnen worden benaderd. Daar mag ik dus fijn mijn tanden op stukbijten: een echte uitdaging en ik laat me niet zo snel kisten, dus vooruit met de geit.

 

De eerste nacht in mijn nieuwe onderkomen is prima bevallen, behalve dan misschien de wake-up call vanaf de naburige moskee alwaar ’s morgens om vijf uur de gelovigen worden opgeroepen voor het gebed. Maar ik mag me dan nog even omdraaien om nog zo’n twee uurtjes te slapen.

Vanochtend deed gelukkig de internetverbinding in het project-kantoor het, maar soms is het wel erg langzaam… geduld oefenen dus en dat valt wel tegen als je zo graag zoveel wilt doen.

 

De gesprekken met de medewerkers wierpen me terug in de tijd: hier wordt nog gewerkt met boekkaartjes en boekkaart-hoesjes en er moeten maar liefst drie formulieren worden ingevuld voordat er een boek kan worden uitgeleend. Het deed me denken aan mijn studentenbaantje bij de OB Hilversum, midden jaren zeventig, waar ik hele zaterdagmiddagen boekkaartjes zat te sorteren. Nou toch maar handig dat ik weet hoe dat werkt en hoe het voelt om zoiets te moeten doen.

Erg praktisch is het natuurlijk niet en het kost ongelooflijk veel tijd, tijd die beter besteed kan worden aan andere zaken zoals collectievorming, digitalisering en lessen informatievaardigheden. Zolang de bibliotheek echter nog niet geautomatiseerd is, moeten ze het er nog even mee doen. Maar de automatisering komt eraan. Vooruitlopend op de ingebruikname van een OPAC (Online catalogus) heb ik vandaag toch een paar suggesties kunnen doen voor een efficiëntere manier van catalogiseren, waarop Rev. Simba zei ‘kun je niet een jaar blijven’, maar dat vind ik wel een beetje lang.

 

Uit alle gesprekken bleek dat de medewerkers erg van hun werk houden. Met volle overtuiging en trots zei een van hen: ‘being a librarian is in my blood’. Kijk, dat heb ik een Nederlandse bibliothecaris nou nog nooit horen zeggen. Men is trots om bibliothecaris te zijn en daarom komt het vast wel goed met die bibliotheek!

 

English summary

Filled with horror, the Tanzanians watch me drink coffee and tea without sugar and milk. They don’t understand how I can swallow something so disgusting. Well, you can see how different things can be in another country. In the project house where I moved to yesterday, there are several large jars with sugar. Other groceries are scarce, but sugar is available in large amounts.

 

After some hesitation, I decided to move to the ‘project house’. It is very quiet here in the evenings: it is a big place just for me and I like it.

Cooking however is too much to ask: I go for lunch in an Indian place and make something very simple at night.

 

Yesterday, the real thing started. After a short introduction to the assistant Provost and of course the chief librarian Reverend Cornelius Simba, the working schedule has been drawn up including amongst other things, interviewing library staff, professors and students, two lectures for students, visits to other libraries in the region and a presentation to the complete staff of the library on Saturday morning. So, no time to laze away the day.

 

Yesterday afternoon Rev. Simba and I had the chance to talk exhaustively. Rev. Simba is a very nice but also competent librarian who is very interested in new developments like Web 2.0. The challenge is how to implement all these new tools with a not so steady and fast internet connection and a highly filtered network. I need to find the opportunities to deal with these challenges. So, let’s move it.

 

The first night in my new home was good, except maybe the 5 O’clock wake –up call from the mosque nearby.

The internet connection in my office was working this morning, so I could check e-mails etc. although the connection is rather slow. I need to show patience and that is not easy, when you want to make progress in such a short time.

 

The discussions with the library staff gave a reminiscence of my student years when I had a job at the local public library sorting cards. The issuing of the books takes 3 forms and is very time consuming. Still, very handy I know what it’s like to deal with such practicalities.

The issuing and cataloguing take a lot of time, which could be used for collection development, digitalization of the collection and lessons information literacy.

But as long as the library doesn’t have an OPAC (Online Catalogue), they will have to deal with it. The new OPAC is on its way and anticipating to this I have been able to suggest a few alterations to catalogue more efficiently. Rev. Simba was pleased and commented ‘can you please stay for a year’, but I guess that is very long time.

 

One thing that has become very clear from the interviews with the library staff is, that they like their work very much. One of them spoke from conviction and very proudly: ‘being a librarian is in my blood’. Very interesting, as I’ve never heard a Dutch librarian saying this. With such a library staff, I’m sure there is a bright future lying ahead.

Tanzania, here I come!


Source: www.ahlc-stp.org/cc.html

[For the English speaking readers, please scroll down to read the English version]

Morgen, om deze tijd hang ik ergens hoog boven in de lucht, op weg naar Dar Es Salaam in Tanzania. In opdracht van Maastricht School of Management, ga ik proberen een bijdrage te leveren aan de verdere ontwikkeling van de bibliotheek van de Tumaini Universiteit in Iringa.

Iringa ligt in het zuiden van Tanzania op bijna 1600 meter hoogte. De stad heeft ca. 100.000 inwoners en was lange tijd Duits grondgebied, totdat de Engelsen het gebied in bezit kregen na de Eerste Wereldoorlog. Het is daar nu ca. 30 graden Celsius en er wordt de komende dagen af en toe een bui regen verwacht. Dat wordt dus zomerkleren en een paraplu inpakken. De reis van Dar Es Salaam naar Iringa duurt ca. 6 uur per auto. Gelukkig word ik afgehaald en blijf een nachtje over voordat we verder reizen. In totaal ben ik dus bijna 2 dagen onderweg om van Baexem in Iringa te komen.

Wat ik in Iringa ga aantreffen is een grote verassing. In 2003 ben ik als eens in Afrika geweest, in Zuid-Afrika om precies te zijn, maar ik ga er maar vanuit dat Tanzania en met name Iringa wel iets anders is als Durban.
De website van de universiteitsbibliotheek ziet er veelbelovend uit, als je deze tenminste opgestart krijgt want vanmorgen lukte dat weer even niet. Ter voorbereiding op m’n bezoek heb ik talloze sites bekeken en veel informatie verzameld. Met name links, documenten en tools die ik hopelijk goed kan gebruiken, als ik aan het werk ga in de bibliotheek. Uit de mail correspondentie met Dr. Cornelius Simba, hoofd van de bibliotheek, begrijp ik dat men vooral behoefte heeft aan ‘information literacy’ lessen en hulpmiddelen. Voor alle zekerheid ook maar wat assessment en evaluatie documenten ‘ingepakt’ en natuurlijk stapels bronnen, met dank uiteraard aan het Information Centre van MSM.

Wordt deze reis een cultuurschok? Daar ga ik gemakshalve maar vanuit, dan kan dat tenminste niet tegenvallen. Maar ik ga ook uit van een prima tijd, samen met leuke mensen. De vele reizen die ik inmiddels heb gemaakt in Europa en daarbuiten, leverden altijd fijne contacten op en ik ga ervan uit dat dit hier ook het geval zal zijn.
Dus, Tanzania, here I come! en tegen jullie zeg ik Kwaheri – dat is ‘tot ziens’ in Kwiswahili, de taal van Tanzania.

—————————–
Tomorrow, around this time, I will be up in the air on my way to Dar Es Salaam in Tanzania. On behalf of Maastricht School of Management , I’m going to work on the development of the library of the University of Iringa.
Iringa is situated in the south of Tanzania, at 1600 m. De city has 100.000 inhabitants and was German territory for a long time, until the English took over after World War I. It’s about 30 degrees Celsius there with occasional showers. So, this means I’m going to pack summer clothes and an umbrella. The journey from Dar Es Salaam to Iringa takes about 6 hours by car. Fortunately I’m being picked up at the airport and will stay overnight, before we continue the journey to Iringa. This means it takes almost 2 days to travel from Baexem to Iringa.

The actual situation in Iringa will be a big surprise for me. I’ve been in Africa before (in Durban – South Africa to be precisely), but I assume Tanzania and especially Iringa, will be quite different.
The website of the University Library looks promising, if you will be able to reach it, which I did not manage to do this morning. Preparing my trip to Iringa, I’ve visited numerous websites and gathered a lot of information. Especially web links, documents and tools, which I hope will be useful. I gathered from the mail correspondence with Dr. Cornelius Simba, Chief Librarian, there is special interest in ‘Information Literacy’ lessons and tools. To be on the safe side, I’ve also collected some assessment and evaluation documents and of course lots of resources, thanks to the MSM Information Centre.

Is this trip going to cause a culture shock? I’m counting on it, so I’m prepared. But I also expect to have a lovely time, together with nice people. The many journeys I’ve taken in and outside Europe, I’ve always met really nice people and I assume Iringa will not be different.
So, Tanzania, here I come! and to you I’m saying Kwaheri, which is ‘Goodbye’ in Kwiswahili, the language in Tanzania.