Foutje, bedankt!


Net uit bad, haartjes nat, zit ik te genieten van een schoon huis met een vers bloemetje op tafel. Maria, de ‘housekeeper’ is vandaag geweest en het huis (zie foto) is weer spic en span.

Ik kan er even van genieten, want vandaag was ik al om 17.15 u thuis: de geplande lecture ging niet door: er was een politieke meeting op de universiteit en alle staf en studenten werden geacht daarbij aanwezig te zijn. Rev. Simba baalde als een Tanzaniaanse driepoot stekker, want de les eerder die ochtend om 8.00 u was prima verlopen. Er waren ca. 30 studenten van een opleiding tot counsellors. Het onderwerp was ‘Referencing for researchers’ en ik behandelde researchtechnieken, het opstellen van een bibliografie en plagiaat. Dat laatste onderwerp leverde wel wat gegniffel en vele vragen op: ‘hoe kan de docent nou achterhalen dat je hebt zitten kopiëren en plakken?’ en ‘op internetsites kan de docent het toch niet terugvinden?’. Van de verzekering dat dit (helaas voor hen) wel kan en dat plagiëren strafbaar is, kwam men niet zo erg onder de indruk: studenten zijn overal hetzelfde. Maar mijn opmerking dat plagiëren niet zinvol is omdat je niks leert en daar dus last van zal hebben bij verdere studie en werk, had meer impact. Het was een levendige les met veel vragen van de studenten en aan een uurtje hadden we dus niet genoeg.

 

Tijdens een bakje koffie hadden Rev. Simba en ik een interessante discussie over ‘ontwikkelingshulp’. De dag ervoor had ik studenten en staf geïnterviewd over hun beleving, wensen, kritiek en meer ten aanzien van de bibliotheek en een van de stafleden maakte onomwonden duidelijk dat hij in ieder geval helemaal niet zit te wachten op technieken, bronnen en meer uit het westen/noorden. Het wordt niet alleen als bevoogdend ervaren maar levert ook bijna hilarische taferelen op. Zo ontving de bibliotheek kisten vol met boeken van een Amerikaanse uitgever voor de faculteit Rechten. Men had er alleen even niet bij nagedacht dat deze boeken natuurlijk Amerikaans recht behandelen en daar doen ze in Tanzania niet aan. Die konden dus linea recta naar de schredder. Foutje, bedankt! In een ander geval ontving de bibliotheek dozen vol boeken van een christelijke organisatie (de universiteit heeft een Lutherse grondslag); daar zaten ook prentenboeken en fictie voor basis- en voortgezet onderwijs in. Niet erg bruikbaar voor een universiteit en hogeschool. Men vergeet ook nog dat de handling van zo’n zending erg veel tijd en mankracht kost en als het dan weinig oplevert is dat zonde van de tijd. Nog een prachtig voorbeeld van hoe het niet moet: in een nabijgelegen district zijn tientallen organisaties bezig met de bestrijding van AIDS/HIV. Van enige samenwerking of coördinatie is geen sprake, want iedereen wil zijn eigen project doen. Dat levert geld op voor de farmaceuten en de NGO’s. En dat noemen we dan marktwerking. Want ook de NGO’s (Non Gouvernementele Organisaties) moeten tegenwoordig in grote mate hun eigen broek ophouden en als het aan het geachte Kamerlid Boekestein (VVD) ligt, moet die marktwerking nog verder worden doorgevoerd. Misschien moeten hij en “de blonde god uit Venlo” (citaatje geleend van Paul van der Steen van De Limburger) hier zelf maar eens komen kijken. Ik denk trouwens niet dat de Tanzanianen en andere Afrikanen daar nu op zitten te wachten, mits ze met goede ideeën komen, maar daar heb ik beide heren nog niet op kunnen betrappen.

 

Zo, genoeg over politiek. Terug naar de Bieb. De interviews bleken een goede manier om meer te weten te komen over wat de klanten (studenten en staf) van de bibliotheek vinden. Ik heb zo’n 15 studenten gesproken en 4 stafleden. De studenten bleken overigens heel wat openhartiger te zijn, als ik ze alleen of met z’n tweeën sprak. De belangrijkste klacht van de studenten is het tekort aan computers en bronnen. De studenten mogen gemiddeld drie uur per week op een PC werken en de internetverbindingen zijn zo traag, dat ik me kan voorstellen dat men daarover klaagt. Opvallend is trouwens ook dat men graag nog veel meer boeken wil hebben. De collectie heeft nu zo’n 80.000 titels voor ca. 3000 studenten.

De opmerkingen van de staf leverde op wat ik zelf ook al had waargenomen: de bibliotheekmedewerkers doen erg hun best, maar er zijn twee punten van aandacht: het gebrek aan de juiste competenties en de klantvriendelijkheid. Die twee zaken hebben natuurlijk met elkaar te maken. Men houdt zich precies aan eerder vastgestelde procedures en regels. Als het onderwijs (c.q. docenten en/of studenten) iets anders, iets nieuws vraagt, heeft men geen idee hoe hierop te reageren. Het aanleren van ‘thinking outside the box’, creatief zijn, zelf initiatief nemen, wordt een leuke uitdaging. Dat is trouwens het woord dat we hier gebruiken. ‘Hamna shida’ = geen probleem. We hebben geen problemen, alleen uitdagingen.

 

Fotootje onderaan: mijn nieuwe huisdier 😉

 

[English summary]

 

Sorry, just a little mistake!

 

Just out of bath, I’m enjoying the quietness of a clean house (see photo), with fresh flowers on the table. Maria, the housekeeper came in today and the house as spic and span again.

I was home early, as the planned lecture was cancelled because of a political meeting at the university which all staff and students had to attend. Rev. Simba was not happy at all, because the lecture this morning at 8.00 am, went very well. The topic of the lecture was ‘Referencing for researchers’ and included research techniques, preparing a bibliography and plagiarism. This last topic was of great interest to the students as they wanted to know how teachers can see you’re copying and pasting. The fact that this easy to find out, didn’t impress them very much. More impact had my comment that you don’t learn anything when you plagiarize and that will hinder you in further studies and a professional career.

 

Over a cup of coffee, Rev. Simba and I had an interesting discussion on ‘Aid programmes’. One of the staff members I had interviewed the other day told me that he has no need for western policies, ideas, and resources; it is not only patronizing, but can also lead to hilarious situations. The library received boxes full with literature from a USA publisher with books on law. As the Tanzanians do not use American law, these books were useless. Sorry, just a little mistake!

In another case they received books from a Christian organization (the university is Lutheran based) and it contained children’s fiction books. People seem to forget that sorting out these materials takes a lot of handling and if it does not add anything to the development of the library, it is a waste of time.

A better way to deal with this is, to ask the library what they need and provide them with the materials they can use.

 

The interviews were a good way to find out more about the library users opinions. I interviewed about 15 students and 4 staff members. The students complained about the number of computers and resources, although there are 80.000 titles in the library for 3000 students. The time students are allowed to use the computers is about 3 hours / week. The slow internet connection makes it almost impossible to get some work done, so I can understand why they are not happy about that.

The staff members had beside the same complaints also other worries: the level of customer service by the library staff. I had observed that myself too. The library staff is very committed but they lack the competencies and attitude to ‘think outside the box’ and to deliver services that are not described in their procedures. A big challenge to do something about that!  ‘Hamna shida’ = no problem. We don’t have any problems, only challenges.

 

Photo below: my new pet 😉

One thought on “Foutje, bedankt!

  1. Hoi Lourense,

    Lijkt me zowel een zalige als een confronterende ervaring. Het leert ons met andere ogen naar onze problemen kijken.

    groetjes en succes,

    Jan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *