Proud to be a librarian


Met afschuw bekijken de Tanzanianen de wijze waarop ik mijn koffie en thee drink: zonder suiker! Ze snappen niet hoe ik het weg krijg en dan ook nog zonder melk. Zo zie je maar weer, ’s lands wijs, ’s lands eer. In het projecthuis waar ik gisteren naartoe ben verhuisd, bevinden zich ettelijke flinke potten met suiker. Allerlei andere waardevolle etenswaren zijn niet aanwezig maar suiker is er volop.

 


Na enige aarzeling toch maar gekozen voor het ‘projecthuis’. Het is hier ’s avonds heerlijk stil en ik heb een giga ruimte voor mijzelf alleen en dat bevalt best goed. Zelf koken ’s avonds na een lange dag, zie ik niet zo zitten, dus ga ik tussen de middag uitgebreid lunchen in een Indiaas restaurantje en hoef dan thuis niet veel meer klaar te maken.

 

Gisteren is het werk dus echt begonnen. Na een introductie bij de Assistant Provost en uiteraard de eerste kennismaking met Reverend Cornelius Simba (hoofd bibliotheek) is er een werkschema opgesteld met daarin o.a. interviews met de bibliotheekmedewerkers, gesprekken met professoren en studenten, twee colleges aan studenten, bezoeken aan andere bibliotheken in de regio en een presentatie voor het voltallige bibliotheekpersoneel op zaterdagmorgen. Ik zal me dus zeker niet vervelen.

 

Gistermiddag eerst uitvoerig gesproken met Rev. Simba. Een heel aardige maar ook zeer kundige bibliothecaris die uitermate geïnteresseerd is in alle nieuwe ontwikkelingen, waaronder web 2.0. De uitdaging is nu, hoe we dit kunnen implementeren met toch allesbehalve flitsende internetverbindingen en een dichtgetimmerd netwerk, waarmee  zelfs de meest onschuldige websites niet kunnen worden benaderd. Daar mag ik dus fijn mijn tanden op stukbijten: een echte uitdaging en ik laat me niet zo snel kisten, dus vooruit met de geit.

 

De eerste nacht in mijn nieuwe onderkomen is prima bevallen, behalve dan misschien de wake-up call vanaf de naburige moskee alwaar ’s morgens om vijf uur de gelovigen worden opgeroepen voor het gebed. Maar ik mag me dan nog even omdraaien om nog zo’n twee uurtjes te slapen.

Vanochtend deed gelukkig de internetverbinding in het project-kantoor het, maar soms is het wel erg langzaam… geduld oefenen dus en dat valt wel tegen als je zo graag zoveel wilt doen.

 

De gesprekken met de medewerkers wierpen me terug in de tijd: hier wordt nog gewerkt met boekkaartjes en boekkaart-hoesjes en er moeten maar liefst drie formulieren worden ingevuld voordat er een boek kan worden uitgeleend. Het deed me denken aan mijn studentenbaantje bij de OB Hilversum, midden jaren zeventig, waar ik hele zaterdagmiddagen boekkaartjes zat te sorteren. Nou toch maar handig dat ik weet hoe dat werkt en hoe het voelt om zoiets te moeten doen.

Erg praktisch is het natuurlijk niet en het kost ongelooflijk veel tijd, tijd die beter besteed kan worden aan andere zaken zoals collectievorming, digitalisering en lessen informatievaardigheden. Zolang de bibliotheek echter nog niet geautomatiseerd is, moeten ze het er nog even mee doen. Maar de automatisering komt eraan. Vooruitlopend op de ingebruikname van een OPAC (Online catalogus) heb ik vandaag toch een paar suggesties kunnen doen voor een efficiëntere manier van catalogiseren, waarop Rev. Simba zei ‘kun je niet een jaar blijven’, maar dat vind ik wel een beetje lang.

 

Uit alle gesprekken bleek dat de medewerkers erg van hun werk houden. Met volle overtuiging en trots zei een van hen: ‘being a librarian is in my blood’. Kijk, dat heb ik een Nederlandse bibliothecaris nou nog nooit horen zeggen. Men is trots om bibliothecaris te zijn en daarom komt het vast wel goed met die bibliotheek!

 

English summary

Filled with horror, the Tanzanians watch me drink coffee and tea without sugar and milk. They don’t understand how I can swallow something so disgusting. Well, you can see how different things can be in another country. In the project house where I moved to yesterday, there are several large jars with sugar. Other groceries are scarce, but sugar is available in large amounts.

 

After some hesitation, I decided to move to the ‘project house’. It is very quiet here in the evenings: it is a big place just for me and I like it.

Cooking however is too much to ask: I go for lunch in an Indian place and make something very simple at night.

 

Yesterday, the real thing started. After a short introduction to the assistant Provost and of course the chief librarian Reverend Cornelius Simba, the working schedule has been drawn up including amongst other things, interviewing library staff, professors and students, two lectures for students, visits to other libraries in the region and a presentation to the complete staff of the library on Saturday morning. So, no time to laze away the day.

 

Yesterday afternoon Rev. Simba and I had the chance to talk exhaustively. Rev. Simba is a very nice but also competent librarian who is very interested in new developments like Web 2.0. The challenge is how to implement all these new tools with a not so steady and fast internet connection and a highly filtered network. I need to find the opportunities to deal with these challenges. So, let’s move it.

 

The first night in my new home was good, except maybe the 5 O’clock wake –up call from the mosque nearby.

The internet connection in my office was working this morning, so I could check e-mails etc. although the connection is rather slow. I need to show patience and that is not easy, when you want to make progress in such a short time.

 

The discussions with the library staff gave a reminiscence of my student years when I had a job at the local public library sorting cards. The issuing of the books takes 3 forms and is very time consuming. Still, very handy I know what it’s like to deal with such practicalities.

The issuing and cataloguing take a lot of time, which could be used for collection development, digitalization of the collection and lessons information literacy.

But as long as the library doesn’t have an OPAC (Online Catalogue), they will have to deal with it. The new OPAC is on its way and anticipating to this I have been able to suggest a few alterations to catalogue more efficiently. Rev. Simba was pleased and commented ‘can you please stay for a year’, but I guess that is very long time.

 

One thing that has become very clear from the interviews with the library staff is, that they like their work very much. One of them spoke from conviction and very proudly: ‘being a librarian is in my blood’. Very interesting, as I’ve never heard a Dutch librarian saying this. With such a library staff, I’m sure there is a bright future lying ahead.

4 thoughts on “Proud to be a librarian

  1. Hoi zussie,

    Leuk en interessant te lezen hoe alles daar nog gaat. Je hebt wel heel veel te doen in die korte tijd.

    Veel succes verder!

    Liefs,
    Gusta (en de mannen)

  2. Ha die Lourense,

    Super interessant om te lezen waar je allemaal mee bezig bent. Keep up the good work!

    Iris.

  3. Hoi Lourense
    Wat een grote verschillen; enerzijds de “oude boekkaartjes” en anderzijds de “eager” om bij te leren en te proeven aan al het nieuwe. Een bijzondere ervaring daar. Ik heb nog nooit gezegd dat het “librarian” zijn me in het bloed zat maar het helpen zoeken en liefst ook nog vinden is toch een passie. Voor jou is dat nu het overbrengen van je kennis en dat geeft toch veel voldoening neem ik aan liefs en groet marion

  4. Via IKMagazine op je weblog gekomen. Leuk om te lezen in welk buitenland je zit en het nuttige werk dat je daar doet. Succes voor jou en de (lokale) mensen waar je mee samenwerkt!!

    PS Als je een softwarepakket in gebruik ziet schrijf het op een velletje met de bibliotheek erbij en stuur mij die gegevens een keer door als het zo uitkomt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *